Private Spacesمکان‌های خصوصی

-بفرمایید خوش اومدین.
-به به. مبارکه. چه خونه قشنگی. از خونه قبلی هم بزرگتره هم دلبازتر.
-آره. خودمم این‌جا راحت‌ترم.
-وای چه کتابخونه کاملی. اینو تازه گرفتی؟
-نه. قدیمیه. اما تو خونه قبلی چون جا نداشتم، گذاشته بودمش تو انبار.
-خوش به حالت. چه جور کتاب‌هایی می‌خوتی؟
-بیشتر به رمان علاقه دارم. اگه کتابی دوست داری، ببر بخون.

– سلام آقای کیانی حال شما؟

– سلام به به آقا مشتاق دیدار. ماشین خودته؟

– بله. همین الان تحویل گرفتم.

– مبارکه. به سلامتی.

– سلامت باشین. البته خب نمی‌تونم نگهش دارم. مجبورم بفروشم.

– چرا؟

– آخه ما که پارکینگ نداریم. فکر می‌کردم تا وقتی ماشینو تحویل می‌گیرم، خونه جدیدمون آماده می‌شه، اسباب‌کشی می‌کنیم اون‌جا. ولی با گرون شدن مصالح…

– خب چرا نمی‌زنی تو پارکینگ ما؟

– آخه باعث زحمت می‌شه.

– نه بابا چه زحمتی. پارکینگ خونه ما جاداره. هیچ مزاحمتی هم نیست.

– مامان باز این آرشام بی‌اجازه رفت تو اتاق من؟

– چه‌طور مگه؟

– همه وسایلم به هم ریخته. هزار بار بهش گفتم اتاق یه جای خصوصیه. شاید من نخوام تو وسایلمو ببینی.

– سخت نگیر مادر. حالا خودم باهاش حرف می‌زنم.

– آره بگو بهش. بگو این‌جا اتاق منه. وسایل هم مال منه. دوباره نره تو اتاقم که باهاش برخورد جدی می‌کنم.

-تعطیلات میان ترم کجا می‌ری.
-می‌رم شمال ویلای برادرم. توی چالوس یه ویلای خیلی قشنگ داره.
-چه خوب. خوش به حالت.
-آره. جای دنج و باصفاییه. سقفش شیروونیه. یه شومینه هم وسط پذیرایی داره که الان که هوا سرده، روشنش می‌کنیم. چهار تا اتاق جادار داره. پذیرایی هم آفتاب‌گیر و روشنه. ساختمون ویلا قدیمیه. ولی به ما خیلی خوش می‌گذره. هر روز با هم می‌ریم دریا. یه باربیکیو هم داره واسه کباب کردن ماهی و مرغ.

-وای منم دلم می‌خواد بیام.
-خب بیا. من از خدامه.
-آخه تو با خانواده‌ت می‌ری. شاید اگه من بیام، اونا راحت نباشن.
-نه بابا خانواده من همیشه از مهمون استقبال می‌کنن.