Daily clothesلباس روزانه

– کتونی سفید منو ندیدی؟
– فکر کنم با اون کت و شلوارت که سوراخ شده بود، بردی گذاشتی تو انباری.
– آها آره یادم اومد. اصلاً از وقتی اومدیم تو این خونه، نمی‌دونم وسایلم کجاست؟ دیروز کمربندم رو پیدا نکردم.
– همون مشکیه؟ اونم تو انباریه.

– باورت می‌شه کفش نیلوفر واسش تنگ شده؟
– عزیزم… خب تو سن رشده. ماشالا روز به روز قد می‌کشه. حالا حقوق‌مو بگیرم، می‌ریم بازار واسش یه کفش خوب می‌خریم.
– آره. لباس‌های راحتیش هم دیگه خیلی کهنه شده. از بس که شسته شده.
– باشه. هر چی لازم بود، سر ماه می‌گیریم براش. یه کلاه آبی خوشکل هم می‌گیریم که موقع پیاده‌روی، آفتاب صورت‌شو نسوزونه.
– آره. اتفاقاً عاشق رنگ آبیه.

– لباس‌هاتو جمع کردی؟ عجله کن. دیرمون می‌شه ها. یک ساعت دیگه باید فرودگاه باشیم.
– هولم نکن. دارم جمع می‌کنم. ولی آخه دیگه نمی‌دونم چی بردارم؟
– زیاد لباس نیار. بار خودتو سنگین نکن. بالاخره استانبول فروشگاه‌های خیلی قشنگی داره. هر چی خواستی از همون‌جا می‌خریم.
– ببین من یه دونه شلوارجین برداشتم، چند تا تیشرت، یه جفت کفش پاشنه‌بلند و لباس زیر.
– مایو نمیاری با خودت؟
– از همون‌جا می‌خرم دیگه.

– مامان ببین این تیشرت خال خالیمو انداختم تو لباسشویی خراب شده.
– ببینم؟ بهت گفتم با اون شلوارک سورمه‌ای ننداز تو لباسشویی. گوش نکردی. شلوارکت به تیشرته رنگ پس داده. خرابش کرده.
– یعنی اگه دوباره بشورمش پاک نمی‌شه؟
– نه دیگه. حالا اشکال نداره. ناراحت نباش. یه دونه دیگه واست می‌خرم.

– سر زانوی شلوار جینم پاره شده.
– اصلاً غصه نخور. الان جین پاره پوره مده. شلوارجین هر چی پاره‌تر، خوشکل‌تر.
– آره می‌دونم ولی من دوست ندارم. من شلوارجین ساده دوست دارم.
– خب دیوانه‌ای. به این قشنگی.
– آخه دیگه خیلی کهنه شده. ببین جادکمه‌ش هم پوسیده. داره پاره می‌شه.

پسر: مامان دستکش و جوراب منو ندیدی؟
مادر: نه مامان جون.
دختر: مامان روسری من کجاست؟ داره دیرم می‌شه وای…
مادر: عجبا. من این وسط شدم مثل سیندرلا. فقط باید دنبال وسایل و لباس‌های شما بگردم.
پسر: دکمه سرآستینم افتاده.

– مرجان… بیا با هم لباس زمستونه‌ها رو از تو کمد دربیاریم. هوا دیگه داره سرد می‌شه.
– اومدم… دستت درد نکنه. دیگه وقتش بود… اِ دستکش و کلاه زمستونیم چه رنگ و رو رفته شده.
– خب بندازشون دور. یه دونه نو بگیر. کاپشن منم واسم تنگ شده. با هم می‌ریم خرید.
– آره فکر خوبیه. چون پالتوی منم مدلش قدیمی شده. دیگه دوستش ندارم.

– می‌خوام از فردا گرمگن و کفش ورزشی بپوشم برم تو این پارک کنار خونه ورزش کنم. این مدت قرنطینه، روحیه‌ام خیلی به هم ریخته. من وقتی عصبی می‌شم، غذا بیشتر می‌خورم. اضافه وزن پیدا کردم.
– خیلی عالیه. چه خوب؟ منم باهات میام. باید بگردم گرمکنمو پیدا کنم. چه ساعتی می‌ری؟
– هفت صبح.
– اوووه. چرا این‌قدر زود؟
– ورزش صبح‌گاهیه دیگه. تنبل.

– مامان سارا داره واسه چند تا خانواده بی‌بضاعت یه کم لباس جمع می‌کنه. منم چند تا از لباس‌هامو که هنوز نو هستن، جدا کردم که بهش بدم. 
– چه خوب. ببینم. این بارونی یشمی رو دیگه نمی‌پوشی؟
– نه. تنگ شده برام.
– اون پلیور آبی چه‌طور؟
– اونم دیگه نمی‌پوشم.
– صبر کن. منم یه پالتو دارم. نوئه فقط دکمه ش افتاده. الان درستش می‌کنم. بذارش رو این لباس‌ها.
– اون شال صورتی که از صادقیه خریده بودی هم اگه نمی‌پوشی بیار.

– ببخشید قبله از کدوم طرفه؟
– از این طرف. چادر نماز و سجاده براتون بیارم؟
– دست شما درد نکنه. سجاده دارم. اگه یه چادر نماز بدین ممنون می‌شم. چادر مشکی دارم فقط.
– چشم… بفرمایین. چادرنماز تمیز